15 Μαΐου 2014

Πρέπει να Μιλήσω για τα Παιδικά μου Χρόνια;





Παρακαταθήκη της Φροϋδιανής ψυχοανάλυσης στο ευρύ κοινό (τους περισσότερους ανθρώπους που δεν έχουν εμπειρία από την συμβουλευτική διαδικασία) είναι ότι η θεραπευτική διεργασία αφορά αναδρομή στα παιδικά μας χρόνια και ανάλυση της σχέσης που έχουμε με τους γονείς μας. Άσχετα με το αν ένας θεραπευτής ασκεί μία σύγχρονη (ή εξελισσόμενη) προσέγγιση, ή πρόσκειται σε μία κλασική προσέγγιση, αυτή η προκατάληψη είναι δύσκολο να αρθεί από την συνείδηση του κόσμου. 

Εξάλλου, όλοι (ή οι περισσότεροι από εμάς) περνάμε τα πρώτα χρόνια της υπάρξής μας μέχρι την ενηλικίωση κάτω από την ίδια στέγη με τους γονείς μας. Είτε πρόκειται για τους βιολογικούς μας γονείς, είτε για τους θετούς μας γονείς, κάποιοι μας ανάθρεψαν μέχρι να μάθουμε να φροντίζουμε τους εαυτούς μας. Αυτό αφήνει πάνω μας ένα ανεξήτιλο σημάδι. Τα μοτίβα του πως αντιλαμβανόμαστε τους άλλους, διαμορφώνονται από τις σχέσεις του εαυτού μας με τους άλλους από πολύ μικρή ηλικία: τις σχέσεις με τους γονείς, φροντιστές, αδέρφια, φίλους, και αγνώστους.

Επομένως, η σχέση μας με το κοινωνικό μας περιβάλλον αναπόφευκτα επηρεάζεται από τις κοινωνικές επιδράσεις που εδραιώνονται από την παιδική μας ηλικία και ύστερα. H προσδοκία ότι πρέπει να αναλυθεί η παιδική ηλικία προτού εξερευνηθούν άλλα άμεσα φλέγοντα ζητήματα μπορεί να αναστατώσει κάποιους πελάτες. Κάποιοι ενδέχεται να μην επιθυμούν να αφιερώσουν την προσοχή τους στο πως τα πήγαιναν με τους γονείς τους, προτιμώντας να αφιερώσουν τον πολύτιμο χρόνο της θεραπευτικής διαδικασίας στο τί συμβαίνει τώρα

Φυσικά το παρόν είναι το άλφα και το ωμέγα: οι ενοχλήσεις του σήμερα δεν είναι, εξάλλου, και ο λόγος που απευθύνεται κανείς σε έναν θεραπευτή; Το παρόν, βέβαια, διαμορφώνεται από το παρελθόν. Όσο και εάν εστιάσουμε στο εδώ-και-τώρα, το πλαίσιο βασιλεύει, και το πλαίσιο συχνά διαμορφώθηκε στο παρελθόν. Η θεραπεία δεν αφορά τους γονείς σου, αφορά εσένα. Πιθανόν να αναγνωρίσεις εσύ ο ίδιος/ η ίδια κάποιες πληροφορίες ή συναισθήματα της παιδικής σου ηλικίας που σχετίζονται με το πλαίσιο του εδώ-και-τώρα σου. Πιθανόν να σου επισημάνει κάποιες ομοιότητες ο θεραπευτής σου. Το παρελθόν σου συμβάλλει στην διαμόρφωση του πως αντιλαμβάνεσαι και αντιδράς στις καταστάσεις, και πολλές φορές η περιήγηση σε παρελθοντικά βιώματα ξεκαθαρίζει αντιξοότητες που ενδέχεται να βιώνεις στο παρόν. Οι γονείς και οι φροντιστές μπορεί να έχουν κάποιο ρόλο σε αυτές, αλλά η συνδρομή τους περιορίζεται εκεί: στο ρόλο που έχουν στην ευρύτερη εικόνα της οποίας επίκεντρο είσαι ΕΣΥ. Ενδεχομένως να μην έχουμε τον έλεγχο για οτιδήποτε μας συμβαίνει. Διατηρούμε, ωστόσο, την επιλογή του τρόπου με τον οποίο θα ερμηνεύσουμε αυτό που μας συμβαίνει.

Με λίγα λόγια: δεν είναι προαπαιτούμενο να μιλήσεις για τα παιδικά σου χρόνια. Ούτε και είναι ελλειματικός ένας θεραπευτής που δεν σε προτρέπει εξαρχής να μιλήσεις για αυτά. Μοναδικός κριτής και πρωταγωνιστής των θεραπευτικών σου αναγκών είσαι εσύ, και αν επιθυμείς να διευρύνεις την κατανόηση του τώρα σου εκθέτοντας κάποια κομμάτια από το παρελθόν σου ο θεραπευτής είναι εκεί για να σου κάνει συντροφιά σε οποιαδήποτε αναδρομή του τώρα ή του τότε εσύ επιλέξεις...

Άννα Πολεμικού, Ph.D. 
Νευροψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
(προσωποκεντρικης προσέγγισης)


πληροφορίες/επικοινωνία: 
 
  6937804644 / 21 3030 1465