16 Μαΐου 2014

Τα Οφέλη της Ομάδας





"Το άτομο δημιουργεί την ομάδα η οποία δημιουργεί το άτομο" (Wood, 1988).

Οι Ομάδες προσφέρουν ένα ασφαλές πλαίσιο μέσα στο οποίο σου προσφέρεται η δυνατότητα να καλλιεργήσεις δεξιότητες όπως είναι η αποδοχή, η εμπιστοσύνη, η ενσυναισθητική κατανόηση, η συμπόνοια. Μέσα από την ζωντανή ομαδική αλληλεπίδραση, μαθαίνεις να αφουγκράζεσαι το πλαίσιο αναφοράς των άλλων, και να ακούς τον αυθεντικό εαυτό σου.

Ο -κατά γενική ομολογία- σιωπηρός επαναστάτης στον χώρο της ψυχοθεραπείας Carl Rogers θεώρησε την έννοια της ομάδας ως "την πιο ισχυρή κοινωνική ανακάλυψη του [20ου] αιώνα", και όχι αδίκως. Η ομάδα μπορεί να ενισχύσει τόσο την ατομικότητα όσο και την συλλογικότητα κι αυτό δρα καταλυτικά στην ανάπτυξη του εαυτού και των δυνατοτήτων του.

Κάποια από τα πράγματα που σου προσφέρει μία Συναντησιακή Ομάδα ή μία Ομάδα Προσωπικής Ανάπτυξης είναι είναι τα εξής:

Ασφάλεια και άνεση στην αίσθηση της ομοιότητας
Αυξημένη ταχύτητα θεραπευτικών ενοράσεων
Υποστήριξη από τους άλλους 
Συμμετοχή στην θετική αλλαγή των άλλων 


Η ομαδική θεραπεία είναι ένας εξαιρετικά δυναμικός και επαρκής τρόπος να επιφέρεις τις αλλαγές που συμβάλλουν στην προσωπική σου ωρίμανση.

Αν και κάποια μέλη της ομάδας αρχικά είναι επιφυλακτικά στην ιδέα να μοιραστούν τις αγωνίες ή τις ανησυχίες τους με μία ομάδα ξένων, σύντομα κατανοούν ότι η ομάδα έχει διαμορφωθεί με την σκοπιμότητα όλα τα μέλη της να φέρουν την ευθύνη του αμοιβαίου σεβασμού και της εμπιστευτικότητας. Αυτό επιτρέπει στα μέλη να νιώσουν άνετα μέσα στην ομάδα σε σύντομο χρονικό διάστημα, και με αυτόν το τρόπο να αποκομίσουν εξαιρετικά οφέλη από την υποστήριξη όχι μόνο του συμβούλου/συντονιστή της ομάδας, αλλά από μία ολόκληρη ομάδα ανθρώπων. 


Τα κοινά οφέλη του πλαισίου της ομάδας συμπεριλαμβάνουν: την ταχύτητα με την οποία επιτυγχάνονται οι ενοράσεις και η αλλαγή, η γνώση ότι το κάθε μέλος δεν είναι μόνο στις δυσκολίες του/της, η ανάπτυξη που προκύπτει από την ικανότητα αποδοχής και προσφοράς υποστήριξης και την ευκαιρία να αποτελεί κανείς κομμάτι της διαδικασίας αλλαγής των άλλων.


Σε ποιους απευθύνεται η ομαδική θεραπεία;

Η ομαδική θεραπεία απευθύνεται σε όσους επιθυμούν να γνωρίσουν καλύτερα τον αυθεντικό εαυτό τους, να σχετιστούν με άλλους ανθρώπους με ειλικρινή και αποδεκτικό τρόπο, να πλοηγηθούν ελεύθερα, δίχως τον φόβο κριτικής ή απόρριψης σε προσωπικές και διαπροσωπικές αναζητήσεις, σε καθημερινούς (λ.χ. οικονομικούς, εργασιακούς, κοινωνικούς) προβληματισμούς, σε εσωτερικές συγκρούσεις, κ.ά.



Αν και υπάρχουν θεραπευτικές ομάδες με συγκεκριμένη θεματολογία, υπάρχουν και Ομάδες Προσωπικής Ανάπτυξης, ή Συναντησιακές Ομάδες (Encounter Groups) με ανοιχτή θεματολογία, όπου σε κάθε μέλος αναγνωρίζεται η ελευθερία να θέσει οποιοδήποτε ζήτημα το απασχολεί, ελεύθερα, ακολουθώντας τον προσωπικό του ρυθμό ανάπτυξης με σεβασμό στην προσωπικότητα και τις επιλογές του. Ως εκ τούτου, η δυναμική της κάθε ομάδας είναι μοναδική και πολύτιμη όπως και η συμβολή των μελών που την απαρτίζουν.

Άννα Πολεμικού, Ph.D. 
Νευροψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
(προσωποκεντρικης προσέγγισης)


πληροφορίες/επικοινωνία: 
 
  6937804644 / 21 3030 1465

15 Μαΐου 2014

Πρέπει να Μιλήσω για τα Παιδικά μου Χρόνια;





Παρακαταθήκη της Φροϋδιανής ψυχοανάλυσης στο ευρύ κοινό (τους περισσότερους ανθρώπους που δεν έχουν εμπειρία από την συμβουλευτική διαδικασία) είναι ότι η θεραπευτική διεργασία αφορά αναδρομή στα παιδικά μας χρόνια και ανάλυση της σχέσης που έχουμε με τους γονείς μας. Άσχετα με το αν ένας θεραπευτής ασκεί μία σύγχρονη (ή εξελισσόμενη) προσέγγιση, ή πρόσκειται σε μία κλασική προσέγγιση, αυτή η προκατάληψη είναι δύσκολο να αρθεί από την συνείδηση του κόσμου. 

Εξάλλου, όλοι (ή οι περισσότεροι από εμάς) περνάμε τα πρώτα χρόνια της υπάρξής μας μέχρι την ενηλικίωση κάτω από την ίδια στέγη με τους γονείς μας. Είτε πρόκειται για τους βιολογικούς μας γονείς, είτε για τους θετούς μας γονείς, κάποιοι μας ανάθρεψαν μέχρι να μάθουμε να φροντίζουμε τους εαυτούς μας. Αυτό αφήνει πάνω μας ένα ανεξήτιλο σημάδι. Τα μοτίβα του πως αντιλαμβανόμαστε τους άλλους, διαμορφώνονται από τις σχέσεις του εαυτού μας με τους άλλους από πολύ μικρή ηλικία: τις σχέσεις με τους γονείς, φροντιστές, αδέρφια, φίλους, και αγνώστους.

Επομένως, η σχέση μας με το κοινωνικό μας περιβάλλον αναπόφευκτα επηρεάζεται από τις κοινωνικές επιδράσεις που εδραιώνονται από την παιδική μας ηλικία και ύστερα. H προσδοκία ότι πρέπει να αναλυθεί η παιδική ηλικία προτού εξερευνηθούν άλλα άμεσα φλέγοντα ζητήματα μπορεί να αναστατώσει κάποιους πελάτες. Κάποιοι ενδέχεται να μην επιθυμούν να αφιερώσουν την προσοχή τους στο πως τα πήγαιναν με τους γονείς τους, προτιμώντας να αφιερώσουν τον πολύτιμο χρόνο της θεραπευτικής διαδικασίας στο τί συμβαίνει τώρα

Φυσικά το παρόν είναι το άλφα και το ωμέγα: οι ενοχλήσεις του σήμερα δεν είναι, εξάλλου, και ο λόγος που απευθύνεται κανείς σε έναν θεραπευτή; Το παρόν, βέβαια, διαμορφώνεται από το παρελθόν. Όσο και εάν εστιάσουμε στο εδώ-και-τώρα, το πλαίσιο βασιλεύει, και το πλαίσιο συχνά διαμορφώθηκε στο παρελθόν. Η θεραπεία δεν αφορά τους γονείς σου, αφορά εσένα. Πιθανόν να αναγνωρίσεις εσύ ο ίδιος/ η ίδια κάποιες πληροφορίες ή συναισθήματα της παιδικής σου ηλικίας που σχετίζονται με το πλαίσιο του εδώ-και-τώρα σου. Πιθανόν να σου επισημάνει κάποιες ομοιότητες ο θεραπευτής σου. Το παρελθόν σου συμβάλλει στην διαμόρφωση του πως αντιλαμβάνεσαι και αντιδράς στις καταστάσεις, και πολλές φορές η περιήγηση σε παρελθοντικά βιώματα ξεκαθαρίζει αντιξοότητες που ενδέχεται να βιώνεις στο παρόν. Οι γονείς και οι φροντιστές μπορεί να έχουν κάποιο ρόλο σε αυτές, αλλά η συνδρομή τους περιορίζεται εκεί: στο ρόλο που έχουν στην ευρύτερη εικόνα της οποίας επίκεντρο είσαι ΕΣΥ. Ενδεχομένως να μην έχουμε τον έλεγχο για οτιδήποτε μας συμβαίνει. Διατηρούμε, ωστόσο, την επιλογή του τρόπου με τον οποίο θα ερμηνεύσουμε αυτό που μας συμβαίνει.

Με λίγα λόγια: δεν είναι προαπαιτούμενο να μιλήσεις για τα παιδικά σου χρόνια. Ούτε και είναι ελλειματικός ένας θεραπευτής που δεν σε προτρέπει εξαρχής να μιλήσεις για αυτά. Μοναδικός κριτής και πρωταγωνιστής των θεραπευτικών σου αναγκών είσαι εσύ, και αν επιθυμείς να διευρύνεις την κατανόηση του τώρα σου εκθέτοντας κάποια κομμάτια από το παρελθόν σου ο θεραπευτής είναι εκεί για να σου κάνει συντροφιά σε οποιαδήποτε αναδρομή του τώρα ή του τότε εσύ επιλέξεις...

Άννα Πολεμικού, Ph.D. 
Νευροψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
(προσωποκεντρικης προσέγγισης)


πληροφορίες/επικοινωνία: 
 
  6937804644 / 21 3030 1465

12 Μαΐου 2014

Μύθοι στην Ψυχοθεραπεία: Ο Πάνσοφος Θεραπευτής




Είναι αυτονόητο ότι επιδιώκουμε να βρούμε έναν σύμβουλο/θεραπευτή που να έχει ολοκληρώσει πιστοποιημένη εκπαίδευση, που είναι μέλος αναγνωρισμένου επαγγελματικού φορέα ή συλλόγου, και που έχει υποβληθεί ο ίδιος στην θεραπευτική διαδικασία (έχει μεριμνήσει για την "αυτο-φροντίδα" του) και έχει κατοχυρώσει την κατάλληλη εποπτεία.  

Ωστόσο, δεν παύει να υπάρχει η ευρύτερη αντίληψη, συχνά ενισχυόμενη από τον κινηματογράφο και τις τηλεοπτικές σειρές, ότι ο πελάτης περιορίζεται στο να καθίσει (ή να ξαπλώσει) αναπαυτικά στο ανάκλινδρο και να μιλήσει στον θεραπευτή, ο οποίος -με εφόδιο τις αρετές της εξυπνάδας και της αναλυτικής οξυδέρκειας που τον διακατέχει- θα λύσει όλα τα προβλήματα και θα καθοδηγήσει τον πελάτη προς τις απαραίτητες συνειδητοποιήσεις. Με άλλα λόγια, η θεραπευτική διαδικασία αποπνέει μία αίσθηση νουβέλας μυστηρίου, όπου κάθε μορφή προόδου επαφίεται στην διαισθητικότητα, την ενόραση και τις δεξιότητες ντεντέκτιβ του θεραπευτή.

Οι σύγχρονες προοδευτικές θεραπευτικές προσεγγίσεις κατανοούν ότι ο ίδιος ο πελάτης καταδεικνύει την ίδια ικανότητα καθοδήγησης της θεραπευτικής διαδικασίας με τον θεραπευτή. Πιό συγκεκριμένα, ενστερνίζονται την ιδέα ότι η θεραπευτική συμμαχία - όπως αποκαλούμε την σύνδεση μεταξύ θεραπευτή και πελάτη κατά την διάρκεια της συνεργασίας τους- είναι αναγκαία και επαρκής για πιο συναισθητικές και ουσιώδεις ανακαλύψεις από ότι η παραδοσιακή (και παλιομοδίτικη) τύπου "εσύ συσχετίζεις / εγώ ερμηνεύω" προσέγγιση. 

Μη ξεχνάς ότι υπάρχουν δύο άνθρωποι στο δωμάτιο! Και κανείς ποτέ δε θα σε καταλάβει καλύτερα απ' ότι είσαι ικανός/-ή να καταλάβεις τον εαυτό σου. Δεν υπάρχει ειδικότερος για σένα εκτός από εσένα. Αυτό σημαίνει ότι και εσύ και ο θεραπευτής σου πλοηγείστε μαζί στην θεραπευτική διαδικασία και ότι σου πέφτει λόγος ως προς την κατεύθυνση, την πορεία και την ταχύτητά της. Εάν αισθάνεσαι ότι με κάποιον τρόπο σου στερείται αυτό το δικαίωμα ίσως αξίζει να απευθυνθείς στον/-ην θεραπευτή/-τριά σου και να μάθεις το γιατί. 


Άννα Πολεμικού, Ph.D. 
Νευροψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
(προσωποκεντρικης προσέγγισης)


πληροφορίες/επικοινωνία: 
 
  6937804644 / 21 3030 1465

Δεν Είσαι Αδύναμος


Ένας από τους ύπουλους και ολέθριους τρόπους που υπονομεύουν την προσπάθεια αναζήτησης της στήριξης που μπορεί να προσφέρει η συμβουλευτική διαδικασία, είναι η πεποίθηση ότι μία τέτοια κίνηση είναι ένδειξη αδυναμίας.

"Είσαι δυνατός/ή, μπορείς και μόνος/-η σου", "Πρέπει να το παλέψεις μόνος/-η"είναι κουβέντες που λένε οι δικοί μας άνθρωποι ενθαρρυντικά, αλλά κρύβουν προσδοκίες που ενδέχεται να μας εγκλωβίσουν στις εξής παγίδες: 

- Αν δεν μπορέσεις μόνος/-η σου είσαι αδύναμος/-η.

- Θα έπρεπε να θέλεις να μπορέσεις μόνος/-η σου. 

- Σε θέματα ψυχικής υγείας, πρέπει οπωσδήποτε να είσαι αυτάρκης. 

Σε κοινωνικές συζητήσεις, βρίσκομαι συχνά στη θέση να ακούω ανθρώπους να μου λένε "Ξέρεις τί έχω περάσει;" ή "Ξέρεις τί περνάω;" και αφού αφήσουν κάποιο στίγμα της δυσκολίας που αντιμετωπίζουν, καταλήγουν "Αλλά δεν έχω ανάγκη εγώ. Πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει να είναι δυνατός και να αντιμετωπίζει τα προβλήματά του μόνος του". 

Πολλοί από αυτούς ίσως και να μπορούν. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι θέλουν. 
Μέσα μου, όμως, ηχεί μια φωνή που απαντά:

"Δε χρειάζεται να μπορείς. 
Ψάξε και βρες εκείνους που μπορούν να βοηθήσουν.". 

Οι περισσότερες απεικονίσεις του τί συμβαίνει στο γραφείο ενός συμβούλου ψυχικής υγείας διαιωνίζουν την ιδέα ότι η προσφυγή σε έναν επαγγελματία είναι ένδειξη αδυναμίας ή αποτυχίας. Στις κινηματογραφικές ταινίες δεν είναι λίγα τα στιγμιότυπα του ανήμπορου, πελαγωμένου νευρωτικού συμβουλευόμενου που ενισχύουν αυτού του είδους τις συνειδήσεις. Ο σπασμένος, πτοημένος άνθρωπος, που δεν έχει τη δύναμη της ανασυγκρότησης, που δεν έχει καθαρό μυαλό, που πρέπει να τον συμβουλέψουν, να του πουν τι να κάνει...  


Επόμενο είναι, λοιπόν, κάποιοι άνθρωποι να διακατέχονται από ντροπή, ενοχή, φόβο, και αισθήματα ανεπάρκειας και αποτυχίας στην ιδέα ότι θα απευθυνθούν σε κάποιον σύμβουλο. Συχνά, μάλιστα, διαπιστώνω ότι αποδίδεται μία υπεραξία στον να είναι κανείς ανεξάρτητος, αφήνοντας να εννοηθεί ότι όποιος δεν είναι ανεξάρτητος είναι εξαρτώμενος, άρα ανεπαρκής. 

Κανείς μας δεν είναι ανεξάρτητος. Είμαστε κοινωνικά όντα, αλληλοεξαρτώμενα. Οι σχέσεις προσφοράς και αλληλοβοήθειας -η έμφυτη κοινωνική μας υπόσταση- μας θρέφουν. Είναι απαραίτητες για την επιβίωσή μας. Ίσως αυτό το κοινωνικό στερεότυπο να αποσβέσει αν επιδιώξουμε σαν άνθρωποι -αντί για ανεξάρτητοι- να γίνουμε αυτόνομοι. Και η πρωτοβουλία να καθορίσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο θα διαχειριστεί την όποια δυσκολία του/της είναι μια πράξη αυτονομίας. 

Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι, παρά τις εύλογες ψυχικές τους ανάγκες, παρά τον ψυχικό τους πόνο, υποφέρουν αναίτια αποφεύγοντας να αναζητήσουν επαγγελματική βοήθεια. 

Κι αυτό είναι επικίνδυνο. Όσο περισσότερο ζει κανείς με οποιοδήποτε πρόβλημα ψυχικής υγείας, τόσο πιο επικίνδυνο καθίσταται. Όσοι περισσότερο κλείνεται στον εαυτό του για να εντοπίσει το ψυχικό εποθεμα να αντιμετωπίσει την οποιαδήποτε δυσκολία, τόσο περισσότερο απομονώνεται και εγκλωβίζεται σε αυτήν. 

Τα προβλήματα ψυχικής υγείας επιδρούν σε όλους τους τομείς της ζωής: από την αυτοφροντίδα (διατροφή, ύπνο) μέχρι την οικονομική ευημερία (π.χ. δυσκολία λειτουργικότητας και επίδοσης στον χώρο εργασίας, υπερσπατάλη ή συσσώρευση χρεών) στις σχέσεις και στον γονικό ρόλο. 

Επιπλέον, δεν είναι σπάνιο για τα άτομα τα οποία νιώθουν ματαίωση -ότι δεν υπάρχει λύση ή ότι δεν υπάρχει ελπίδα- να επιδοθούν σε δυσλειτουργικές μεθόδους "αυτο-ίασης" όπως είναι η κατανάλωση ουσιών και/ή αλκοόλ. Αυτό συχνά οδηγεί σε έναν καθοδικό φαύλο κύκλο, ο οποίος βαθμιαία δημιουργεί συνακόλουθα προβλήματα και διογκώνει τις ήδη υπάρχουσες δυσκολίες.

Η αλήθεια για μένα είναι ότι όποιος αναζητά την βοήθεια ενός επαγγελματία συμβούλου, σύντομα ανακαλύπτει το αντίθετο. Το να επιδιώξεις να μεγιστοποιήσεις την αυτογνωσία σου (ένα αναπόσπαστο κομμάτι της συμβουλευτικής/θεραπευτικής διαδικασίας) είναι μία υγιής πράξη θάρρους και θέλησης.

Αφορά εσένα, που δηλώνεις ότι θέλεις να αισθανθείς καλύτερα, ότι αξίζεις να αισθανθείς καλύτερα, και ότι μπορείς να υπάρχεις καλύτερα

Αφορά εσένα, που πιστεύεις ότι σου αξίζει να κατανοήσεις τον εαυτό σου καλύτερα απ' ότι κάνεις αυτή τη δεδομένη στιγμή. 

Αφορά εσένα, που αναλαμβάνεις την ευθύνη για τη ζωή σου και την προσωπική σου ευημερία. 

Αφορά εσένα, που επιλέγεις να αξιοποιήσεις τη δύναμη του χαρακτήρα σου ώστε να καλύψεις τις ανάγκες σου. 

Αφορά εσένα, που είσαι ανοιχτός στην αλλαγή και ομολογείς ότι το να αφήσεις τα πράγματα ως έχουν δεν είναι αρκετό. 

Η αυτο-βελτίωση δεν είναι παραδοχή αδυναμίας χαρακτήρα.  
Είναι παραδοχή ψυχικού σθένους. 

Αναζήτησε βοήθεια αν κρίνεις ότι τη χρειάζεσαι. Υποστήριξε και άλλους να κάνουν το ίδιο. Φαντάσου πόσο δυνατά θα ήταν τα άτομα, τα ζευγάρια, οι οικογένειες, οι επιχειρήσεις μας, το έθνος μας, αν οι άνθρωποι ένιωθαν ελεύθεροι να ζητήσουν βοήθεια όποτε την χρειάζονταν, κι αν είχαν τη γενναιοδωρία να τη δεχθούν.

Άννα Πολεμικού, Ph.D. 
Νευροψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
(προσωποκεντρικης προσέγγισης)


πληροφορίες/επικοινωνία: 
 
  6937804644 / 21 3030 1465

Πόσο Διαρκεί η Θεραπεία;






Ένα εύλογο ερώτημα που μπορεί να σε απασχολεί όταν σκέφτεσαι να απευθυνθείς σε έναν σύμβουλο ψυχικής υγείας αφορά το πότε τελειώνει η θεραπεία;

 
Πρόκειται για μία απορία που μπορεί να προκύπτει για τους εξής λόγους: 

  • Εάν είναι η πρώτη φορά που συμμετέχεις στη θεραπευτική διαδικασία (π.χ. ξεκινάς από το μηδέν και δυσκολεύεσαι να διαχειριστείς τον όγκο πληροφοριών που σχετίζεται με αυτή), είναι ανακουφιστικό να αναζητήσεις κάποια μορφή δομής. Να ενημερωθείς για το αν η διαδικασία έχει αρχή, μέση και τέλος.
  •  Κάποιες θεραπευτικές προσεγγίσεις διαφημίζουν μία δομημένη πορεία προδιαγεγραμμένου αριθμού συνεδριών. Αυτές οι προσεγγίσεις ενστερνίζονται την λογική ότι μετά το πέρας, πχ εννέα συνεδριών, θα έχει ταυτοποιηθεί το ζητούμενο θέμα και θα σου έχει γίνει παροχή των λογικών στρατηγικών που θα εξυπηρετήσουν την διαχείρισή του. Πράγματι, αυτές οι προσεγγίσεις είναι αξιόπιστα αποτελεσματικές και επακριβώς δομημένες για κάποια συγκεκριμένα ζητήματα. Η δυσκολία με αυτές τις προσεγγίσεις είναι η εξής: τί γίνεται εάν το θέμα που σε οδήγησε στο γραφείο του θεραπευτή δεν είναι το "ακριβές θέμα"; Τί γίνεται εάν υπάρχει και κάτι πέρα από "το θέμα" που πρωτο-απομόνωσες; Επίσης, τί γίνεται στην περίπτωση που το θέμα δεν προσφέρεται για επίλυση με την παροχή λογικών στρατηγικών (το πένθος για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, για παράδειγμα;).
  •  Επίσης, είναι πιθανό να θεωρείς ότι η διαδικασία της θεραπείας δημιουργεί μία κατάσταση εξάρτησης ή ότι λειτουργεί σαν μια πατερίτσα από την οποία δεν θα μπορέσεις ποτέ να απαλλαγείς διακυβέβοντας, έτσι, την ανεξαρτησία σου.

Είτε έχεις προγενέστερη εμπειρία από την διαδικασία της θεραπείας, είτε όχι, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι πολλοί εκείνοι που ατενίζουν το άγνωστο με αδημονία.

Εάν σε απασχολεί το ζήτημα "πόσες συνεδρίες θα χρειαστώ;" θα πρέπει να απευθύνεις το ερώτημα στον θεραπευτή/-τριά σου εξαρχής (συνάμα με άλλα ερωτήματα όπως την χρέωση κάθε συνεδρίας, την πολιτική ακύρωσης συνεδριών, και οδηγίες προς το γραφείο του/-της).


Προσωπικά, δε μπορώ να προδιαγράψω πόσες συνεδρίες ενδέχεται να κάνουμε εσύ κι εγώ. Θα ήταν ανόητο εκ μέρους μου, διότι κάθε άτομο είναι διαφορετικό και παρουσιάζει ένα μοναδικό φάσμα ανησυχιών τις οποίες μπορεί να επιθυμεί να συζητήσει, στόχους, υποστήριξη από το περιβάλλον. Ωστόσο, ξεκαθαρίζω στους πελάτες μου ότι είναι υπεύθυνοι τόσο για την έναρξη όσο και για την λήξη της θεραπείας τους. Εξάλλου, πόσο χρήσιμη θα ήταν αυτή η διαδικασία εάν σου στερούσα αυτή την επιλογή;  
Εάν επιθυμείς να δεις κάποιον σύμβουλο/θεραπευτή, αλλά ανησυχείς για το πόσο θα διαρκέσει η θεραπεία, γιατί να μην κάνεις μία πρώτη προσέγγιση να κανονίσεις μία συνάντηση, δίχως την δέσμευση μελλοντικής ανανέωσης; 

Εάν κρίνεις ότι το πλαίσιο της διάρκειας της θεραπευτικής σχέσης είναι σημαντικό για εσένα, τότε αξίζει να το θέσεις. Αν επιθυμείς να κάνεις έναν περιορισμένο αριθμό συνεδριών, αυτό είναι εφικτό κατόπιν προσυννενόησης με το θεραπευτή, εφόσον πρόκειται για ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο δουλειάς. 

Οι εξειδικευμένοι σύμβουλοι και θεραπευτές πρόσκεινται στους κανόνες επαγγελματικής δεοντολογίας και σέβονται την επιθυμία και πρωτοβουλία τερματισμού μιας θεραπευτικής σχέσης. Εάν ένας επικείμενος σύμβουλος ή θεραπευτής δεν μπορεί να ανταποκριθεί ικανοποιητικά στα ερωτήματά σου, τότε ίσως να είναι προτιμότερο να απευθυνθείς σε κάποιον άλλο/-η θεραπευτή/-τρια.


Άννα Πολεμικού, Ph.D. 
Νευροψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
(προσωποκεντρικης προσέγγισης)


πληροφορίες/επικοινωνία: 
 
  6937804644 / 21 3030 1465

Ο Θεραπευτής μου έχει δικό του Θεραπευτή: Να ανησυχώ;


Η σύντομη απάντηση θα ήταν: όχι.

Αν εσύ δεν αισθάνεσαι ότι το να βλέπεις έναν θεραπευτή (ή ότι η ίδια η διαδικασία της θεραπείας) είναι κακό, τότε γιατί να σε προβληματίζει εάν ο/η θεραπευτής/-τριά σου κάνει το ίδιο;

Πολλοί θεραπευτές επισκέπτονται τον δικό τους θεραπευτή, και αυτό δεν χρειάζεται να προξενεί εντύπωση. Οι θεραπευτές καλούνται καθημερινά να δουλέψουν με ένα ευρύ φάσμα ψυχολογικών δυσκολιών και ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων, ζευγαριών και ομάδων. Διαχειρίζονται πολλά συναισθήματα συγκίνησης, θυμού και άγχους. Και καμιά φορά οι συγκυρίες της ζωής τους είναι τέτοιες που ο διαχωρισμός του θεραπευτή-ως-θεραπευτή και του θεραπευτή-ως-ανθρώπου παρουσιάζει δυσκολίες.

Πολλά προγράμματα σπουδών μάλιστα, συγκαταλέγουν την προσωπική θεραπεία στα προαπαιτούμενα της εκπαιδευτικής διαδικασίας ενός θεραπευτή. 

Είναι ζωτικό για έναν θεραπευτή να έχει και να καλλιεργεί συνεχώς τη δεξιότητα του αυτοστοχασμού. 

Η ψυχοθεραπεία είναι μια διαδικασία που απαιτεί συνεχή πνευματική και συναισθηματική ανανέωση. Αυτό επιδιώκουμε να αναζητούν και οι πελάτες μας. Συνεπώς, χρειάζεται να είμαστε οι ίδιοι ανοιχτοί ως προς την ψυχοπνευματική μας μέριμνα και εξυγείανση και στις δικές μας ζωές. 

Αν εξακολουθεί να σε προβληματίζει η ιδέα ενός θεραπευτή που θεραπεύεται, σκέψου την εξής αναλογία:

Έχεις εμπιστευτεί την σωματική σου εκγύμναση σε έναν προσωπικό γυμναστή. 
Μια μέρα, καταφτάνεις στο γυμναστήριο και βλέπεις το γυμναστή σου να προπονείται. 
Μπορεί ακόμα και να διαπιστώσεις ότι δυσκολεύεται να εκτελέσει το πρόγραμμά του, 
σχεδόν τόσο όσο και εσύ... 

Αυτή η ανησυχία αντηχεί ως μία προσδοκία της ευρύτερης κοινής γνώμης ότι οι θεραπευτές θα έπρεπε να είναι αποστασιοποιημένοι ειδικοί που δεν χρήζουν προσωπικής θεραπείας. 
"Αν ΕΣΥ χρειάζεσαι θεραπεία, τί να πω κι εγώ;" και "Τί είδους βοήθεια μπορεί να προσφέρει ένας θεραπευτής που αναζητά βοήθεια σε κάποιον άλλον ψυχολόγο;". 

Η απάντηση είναι ότι όλοι χρειαζόμαστε βοήθεια πού και πού. 
Ένας υπεύθυνος θεραπευτής αναζητά και δέχεται βοήθεια με την ίδια γενναιοδωρία που την προσφέρει

Και επίτρεψέ μου να είμαι επιφυλακτική με την προσδοκία του "αποστασιοποιημένου ειδικού" - αμφιβάλλω κατά πόσο μπορεί κανείς να είναι διαπροσωπικά αποστασιοποιημένος και διαπροσωπικά παρών ταυτόχρονα, αν και γνωρίζω πολλούς θεραπευτές οι οποίοι νιώθουν επαρκείς ως επαγγελματίες δίχως να έχουν ποτέ βρεθεί ποτέ στη θέση του ψυχοθεραπευόμενου οι ίδιοι. 

Πιστεύω, όμως, ότι το επάγγελμά μας μας τοποθετεί σε μία ζηλευτή θέση πρόσβασης στη διαδικασία του αυτοστοχασμού και της αυτεπίγνωσης.  Απ' την άλλη, με προβληματίζει και, επομένως, θεωρώ εύλογο και το ερώτημα: 

για ποιούς λόγους θα μπορούσε ένας θεραπευτής να ΜΗΝ θέλει να υποβληθεί ο ίδιος ή η ίδια στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας; 

Όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι και οι θεραπευτές εξακολουθούν και αναπτύσσονται δια βίου και ως άνθρωποι και ως επαγγελματίες. Οι δύο ιδιότητες πάνε χέρι-χέρι και ωριμάζουν με αφορμή διάφορα ορόσημα της προσωπικής τους καθημερινότητας ή της επαγγελματικής τους δραστηριότητας. Δεν απαλασσόμαστε ποτέ ολοκληρωτικά από τα θέματα που μας ταλανίζουν, ούτε ως άνθρωποι ούτε ως επαγγελματίες. Αναπτυσσόμαστε, και η ωρίμανσή μας στο διάβα του χρόνου θέτει νέες προκλήσεις, πένθος, και αποτίμηση. 

Ένας πελάτης μπορεί να εντάξει την ψυχοθεραπεία στη ζωή του δια βίου. Ένας θεραπευτής, ωστόσο, οφείλει να μεριμνά για τα "τυφλά του σημεία", και τη διαχείριση των εσωτερικών του συγκρούσεων πιο συστηματικά. 


Και για τους πολύ ευσυνείδητους του επαγγέλματος αυτή είναι μια διαδικασία που, ναι, δεν τελειώνει ποτέ. Εμείς το αποκαλούμε αυτο-φροντίδα. Με αγάπη προς τον εαυτό μας, πρωτίστως, και με σεβασμό προς τους πελάτες μας και των υπηρεσιών που προσφέρουμε.

Ένας θεραπευτής που ξέρει πως να φροντίζει τον εαυτό του όχι απλά δεν είναι αιτία ανησυχίας, αλλά είναι αιτία έμπνευσης γαλήνης. 

Άννα Πολεμικού, Ph.D. 
Νευροψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
(προσωποκεντρικης προσέγγισης)


πληροφορίες/επικοινωνία: 
 
  6937804644 / 21 3030 1465